Monday, April 30, 2012

අඩවන්ව නිදි කිරූ කොළ පාට පළිගු ඇස් දිදුලයි පෙර සේම
දොරමුල්ලෙ ගල්ව හුන් නිල්පාට ටීක් බෝලෙ සැරි සරයි දස අතම
දින තුනක් ගොළුව හුන් පුංචි මුව විවර කර සිහි කරයි කුස ගින්න
එක් තැන්ව වැතිර හුන් සුදුපාට ලොම් ගුලිය වධ කරයි එති එතී පයෙන් පය 

අඹ මලින් පැණි උරන සියොත් කැල සීරුවෙන්
මලින් මල ඉගිලෙන්න සමනලුනට නෑ වරම්
දෙමලිචි රෑනට ද පරිස්සම් වෙන්න වෙයි
ලේනුන්ට ගස් උඩම හිටියොතින් දැන් හොදයි

මී කැලත් හැංගිලා නෑ කිසිම සද්ධයක්
පුංචි කිටී ලෙඩ වෙලා අපි කරපු යුද්ධයක්
එයා දැන් සුව වෙලා දැන් ඉතින් නෑ දුකක්
එපා මගෙ චූටි පුතු ලෙඩ වෙන්න ආයෙමත්!






Wednesday, October 26, 2011

ගැහැණු කම

සරමක්ද?
කම්බායක්ද?
------------------------------------------
අපෝ!............... පුතෙක් ඉපුදුනා නම් තමයි හොද!
---------------------------------------------------
දුවේ ගේ අතුගාලා දාන්න.
අක්කි මට තේ එකක් දානවද?
නංගි.. සුදු නංගි වගේ මගේ ඇදුම් ටික හෝදලා දමන්න හොදේ.
චූටි මැනිකේ මට උයන්න ටිකක් උදව් කරන්නකෝ
------------------------------------------------------
ගැහැණු ළමයි වැඩ කරන්න පුරුදු වෙන්න ඕන
ගැහැණු ළමයි ගෙදරට වෙලා ඉන්න ඕන
ගැහැණු ළමයි හයියෙන් හිනාවෙන්න හොද නෑ
ගැහැණු ළමයි සංවරව හැසිරෙන්න ඕන
...........................................................
අලුත් මනමාලි ඉන්නවනේ දැන් ගෙදර වැඩ කරන්න
ඔය රෙදි ටිකත් දාන්න. නෑනා සෝදයි.
අලුත් ලේලි කෑම රසට උයයි.
ලේලි ගේ අස් පස් කරලා අතුගාලා දමයි.
----------------------------------------
කසාද බැදලද?
ළගදි ප්‍රසූත නිවාඩු ගන්න අදහසක් නැහැනේ..
එහෙම අය අපි මෙහාට බදවා ගන්නෙ නැහැ.
--------------------------------------------
බබාට සනීප නෑ....... මහත්තයාට සනීප නෑ..........
ඕවා හරියන්නෙ නෑ රක්සාවත් එක්ක.
.................................................................
මගේ ඇදුම් අයන් කරලද?
කෝ මගේ කෑම එක?
කෝ මගේ බෑග් එක.
මම එන්න පොඩ්ඩක් පරක්කු වෙයි.
ඔයා ටිකක් කලින් ඇවිල්ලා මගේ කමිස ටික සෝදල දමන්න.
-----------------------------------------------------------------
වෙනසකටත් එක්ක ට්‍රිප් එකක් යමුද?
උදේට කාලා යමු
දවල් කෑම අරන් යමු
මගදි කන්නත් මොනවා හරි හදන්න
ඔය කඩවල් වල කෑම කන්න බෑ
--------------------------------------
ඔයාට ක්ලිනික් යන්න මම ඕන නැහැනේ.
අම්මා හරි නංගි හරි එක්ක යන්න.
-----------------------------------
ඔයාට පුළුවන්නෙ තනියම ගිහින් බබාට ඉන්ජෙක්ෂන් එක දෙන්න.
අපි දෙන්නම නිවාඩු දමන්න ඕන නැහැනේ.
------------------------------------------
බබාට ඉදුල් කට ගාන්න නැකතක් හදන්න ඔයාට යන්න පුළුවන් නේ.
පඩියට පස්සෙ දවසක් කියල හදාගන්න.
අපි පාටි එකකුත් දමමු.
------------------------------------

බබාගෙ පලවෙනි උපන් දිනේ නෙ අපි පාටි එකක් දමමු
මම යාළුවන්ටත් එන්න කිව්වා
හොදට කෑම ටිකක් හදන්න.. බයිට් ටිකකුත් එක්ක.. දන්නවනේ ඉතින්.
-----------------------------------------------

දැන් සර්වන්ට්ස් ලා ඕනෙ නැහැනේ.
බබා ඩේ කෙයා එකකට දමමු
ඔයාට පුළුවන්නෙ උදේට ගිහින් දමලා හවසට අරන් එන්න.
----------------------------------------------
අම්මේ බඩගිනියි
අම්මේ කට දනවා වතුර ඕනේ
අම්මේ කක්ක බරයි
අම්මෙ කලිසමේ චූ ගියා
අම්මෙ අයියා ගැහුවා
අම්මෙ මල්ලි කෙනිත්තුවා
---------------------------------
අම්මෙ මගේ පැන්සල කෝ?
අම්මෙ මගේ ඔළුව පීරන්න
අම්මෙ මගේ ටයි එක ගැට ගහන්න
අම්මෙ මගේ ලේස් ගැට ගහන්න
--------------------------------
අම්මෙ කෝ මගේ සපත්තු?
අම්මෙ කෝ මගේ පනාව?
අම්මෙ කෝ මගේ කෑම එක?
අම්මෙ මගේ ඇදුම් අයන් කලාද?
අම්මෙ හෙට මගේ යාළුවෝ ටිකක් එනවා කෑම ලෑස්ති කරන්න.
------------------------------------------------
ළමයින්ට හොද නරක කියලා දෙන්න ඕන අම්මා.
ළමයින් ට පොත් කියවන්න අම්ම හුරු කරන්න ඕන
ළමයි යන්නෙ කොහෙද? ආශ්‍රය කරන්නෙ කවුද? කියලා අම්මා දැන ගන්න ඕන.
ළමයින්ට ගේ දොර වැඩ හුරු කරන්න අම්ම දැන ගන්න ඕන.
----------------------------------------------------
අම්මෙ අපි එනකොට හවස් වෙයි බබාට වෙලාවට කෑම දෙන්න.
අම්මෙ බබා නෑව්වද?
බබාට සනීප නෑ අම්මට පුළුවන්නේ ළග ඉන්න
-----------------------------------
ආච්චි මේ ගවුම අන්දන්න
ආච්චි මගේ ඔළුව පීරන්න
ආච්චි මට හෝම්වර්ක් කියලා දෙන්න
ආච්චි මට කතාවක් කියලා දෙන්න
ආච්චි මට කවියක් කියලා දෙන්න
ආච්චි මට බඩගිනියි.
ආච්චි මගේ ඇදුම් සේදුවද?
ආච්චි මගේ ඇදුම් අයන් කලාද?.............................................................

Saturday, January 15, 2011

මිනිස්සු?

මම බසයෙන් බැස්සා නොව එක පඩියක් ද මග හැර පැන්නෙමි. පැවතුන මද වැස්සට කුඩය දිග හරින්න ද පමා නොවී නිවස කරා දිව්වෙමි.
“කෝ?...කෝ..ඩොක්ටර් අංකල්?“
මගේ කලබලය ට නිවසින් පිටත ට පැමිණි මවගෙන්, මම හති අරමින් විමසු වේ. අප නිවසේ කොටසක නැවතී බෙහෙත් ශාලාවක් පවත්වා ගෙන යන වෛද්‍යවරයා ගේ කාමරය දෙසට දුවමිනි.
දොර වසා ඇත. වෙලාව පස්වරු පහ පසුවී විනාඩි විස්සක් ඉක්මවා ඇත. රෝගීන් පරික්ෂා කිරීම ආරම්භ වන්නේ  පස්වරු හතරයි තිහට. ගරාජයේ දොර ඇර දමා ඇත. ඔහු පැමිණ ගොස් ද? එසේ නැත්නම් රෝගීන් වෙනුවෙන් අතිශයින් කැප වෙන ඔහු තවමත් රෝහලේද?
“දොසස්තර මහත්තයා තවම ආවේ නෑ. මොකක් ද මේ කලබලේ? මා අසළ ට පැමිණි මව විමසුවාය.“
“කෝ තාත්තා?“
“ඉස්කෝලේ  ඇරෙන්නේ දෙකට වුනාට තාත්තා ගෙදර එන්නෙ හයටනේ“
“මල්ලි?“
“ මතක නැද්ද මල්ලි ගෙදර එන්නේ සිකුරාදා හවසට නේ. ඔයා මේ කලබලේ සතිය මැද ආවට.“
පිහිටට කිසිවකු නැත. පමා විය නොහැක. වහා ක්‍රියාත්මක විය යුතුය.
අත වූ බෑගය සහ කුඩය මව අතට වීසීකර, මුව අයා ගත් ඇය කිසිවක් වීමසීම ට පෙර ම ආපසු හැරුනෙමි.

“ කොහෙද දුවන්නේ? ... මේ වෙලාවෙ ලෙඩ්ඩු බලන්න යන්න දෙන්නෙ නෑ“
“ අනේ හදිස්සියක්.! මට ඩොක්ටර් මුත්තයියා මුණ ගැහෙන්න පුළුවන් ද? මා වැලකූ රෝහල් සේවකයා ට බැගෑපත් වුනෙමි.
“ඩොක්ටර්  ලේබර් රූම් එකේ. එන්න යමු මාත්තෙක්ක“
ඒ අසළින් යමින් සිටි මා හදුනා ගත් හෙදිය ක් මට සහාය වූවාය.
“එයා අලුත් එක්කෙනෙක් ඔයා අදුරන්නෙ නැතුව ඇති“
“මම මෙතන නවතිනවා. ඔයාට යන්න පුළුවන්නේද?
“ ආ.. ඔව් තෑන්ක්ස් මිස්“
මම සූතිකාගාරය වෙත දිව ගියෙමි.
මෙම රෝහල මට නුපුරුදු තැනක් නොවේ. අනාගත වෛද්‍යවරිය ක් වීම ට පෙරුම් පුරන මා මෙහි ප්‍රධාන වෛද්‍යවරයා සමග ඔහුගේ දියණිය මෙන් මෙම කුඩා රෝහලේ හැම තැනකම ඇවිද ඇත.
සූතිකාගාරයෙ වැසූ දොර ට සෙමෙන් තට්ටු කල මා නොඉවසිල්ලෙන් එදෙස බලා සිටියෙමි.
“ මට ඩොක්ටර් ට පොඩ්ඩක් කතා කරන්න පුළුවන්ද?“
“ අමාරු ලෙඩෙක් ! ටිකක් ඉන්න වෙයි“ අඩක් විවර වූ දොරෙන් හිස පමණක් එළියට දැමූ සාත්තු සේවිකාව නැවත දොර වසා ගත්තාය
බලාපොරොත්තු සුන් වූ මා සූතිකාගාරයේ දොරට පිට දී සිට ගතිමි. අසළ බංකුවක මහලු මවක් නිදි කිරයි. ඒ ඉදිරිපිට දෑත් පිටුපසට බැදගත් තරුණයෙක් නොසන්සුන් ලෙස එහා මෙහා යයි. විළිබර මවක ගේ  අදෝනාවක් ඇතුලතින් ඇසේ.
ඒ අදෝනාව අද දිවා කල, ජීවිතය ඉල්ලා මිනිසුන් නැගූ අදෝනා වෙත මා ගෙන යයි. ඒ බිහිසුනු දසුන් මා ඉදිරියේ මැවි මැවී  පෙනෙයි
 “ මේ දෙමළා මගේ ගෑනි මරනවද මන්දා“
සූතිකාගාරය ඉදිරිපිට නොසන්සුන් ලෙස එහාමෙහා ගිය තරුණයා ගේ දෑත් මිට මෙලවී ඇත. රෞදු වත, රළු වදන් මා දිව ආ කාරිය සිහිපත් කරවයි.
වැසූ දොර තල්ලුකර ගෙන ඇතුල ට යාම ට මගේ උගත්කම මට ඉඩ නොදෙයි. එහෙත් ඔහු එනතුරු වැසූ දොර දෙස බලා සිටීම ට ඔහු ගේ දයාව කරුණාව මෙන්ම වටිනාකම හදුනා ගත් මගේ හදවත මට ඉඩ නොදෙයි.
මොහොතක් බලාසිටි මම නැවත වරක් දොරට තට්ටු කලෙමි.
“ ගෙදරින් හදිස්සි පණිවිඩයක් මට ඩොක්ටර්ට චුට්ටක් කතා කරන්න බැරිද?“
“පොඩ්ඩක් ඉන්න බලන්න“ දොර විවෘත වූ සැනින්ම නැවතත් වැසිණි.
විළිබර මවගේ අදෝනාව නැවතත් ඇසේ.
“චූටි මැණිකේ!“ එවර මදක් ඇරුණු දොරින් මා පැතූ හිස මතු විය.
“ඉක්මනට කොහේ ට හරි ගිහිල්ලා හැංගෙන්න. මෙතන හිටියොත් උන් ඔයාව මරයි.“ මම කලබලයෙ න් එහෙත් පහත් හඩින් පැවසුවෙමි.
“ මාව මරන්න! කවුද මාව මරන්නේ? ඇයි මාව මරන්නේ?
“ මෙහේ එන්න. මේක ඔයාටත් වැදගත්. හොද වෙලාවට ඔයා ආවේ. මම මේ වගේ කේස් එකක් ඔයාට පෙන්නන්නමයි හිටියේ. යූ ආර් අ ලකී ගර්ල් “
සූතිකාගාරය තුලට මාවද ඇදගත් ඔහු දොර වසා දැමුවේය.
“ මේ අම්මා දයාවතී. බබා ඉන්නේ තට්ටමින්. මම හදන්නේ බබාවයි අම්මවයි දෙන්නම බේරගන්න. ඔයත් බලා ගන්න.“ මුව වැස්ම සකස් කරගත් ඔහු නැවතත් සිය කාර්යයෙ හි නිරත විය.
යහනෙහි වැතිර සිටින මව ජීවිතය ඉල්ලා කෑගසයි. වෛද්‍යවරයා සැනසිලි වදන් පවසමින්, ඇයට සහ ඇගේ දරුවා ට  ජීවිතය දීම ට වෙහෙසෙයි.
මරණ භය දැනුන මිනිසුන් ජීවිතය ඉල්ලා දේශප්‍රේමීන් ගේ දෙපා වදියි.  සිත්පිත් නැති මෘගයින් (දේශප්‍රේමීන්) රළු වදන් පවසමින් ඔවුන් මරණයටම තල්ලු කරයි.
මා සිත නොසන්නුන්ය. ඔහු පවසන පරිදි මටත් වැදගත් විය හැකි ඒ අසාමාන්‍ය දරු ප්‍රසූතිය නිරීක්ෂණය කිරීමට තරම් චිත්ත ඒකාග්‍රතාවයක් මා සතුව නැත. තම දිවියේ අවදානම නොදත් වෛද්‍යවරයා සිය කාර්යයෙහි දැහැන් ගත වී ඇත.
“ අක්කේ ! ඔයා දැන් ඩොක්ටර් කෙනෙක්ද?“
එක් නිවාඩුව ක් ආරමිභ යේ සුපුරුදු පරිදි නේවාසිකාගාර වල සිට නිවස කරා එමින් සිටිය දී මා සොයුරු හදිසියේම ඇසූ පැනය  මා හට නොවැටහුණි.
“පිස්සුද? මම තාම තර්ඩ් ඉයර් නෙ“
“ තර්ඩ් ඉයර් මෙඩිකෝ ලට ප්‍රැක්ටිස් කරන්න පුළුවන්ද?“
“ මොකද මේ මෝඩ ප්‍රශ්න අහන්නේ?“
පළමු වසරේ ඉංජිනේරු ශිෂ්‍යයෙක් වූ ඔහුගෙන් මෙවන් පැන බලාපොරොත්තු විය නොහැක. කියවමින් පැමිණි පුවත්පත හකුලා ගත් මම ඔහු දෙස බැලීමී.
“අන්න ! තාත්තා දැන්මම ඩිස්පෙන්සරි එකක් ඇරලා.“
“මෝඩයා! Conclusion එක දෙන්න කලින් හොදට observe කරලා ඉන්නවා!“
සොයුරු ගේ උපහාසයට පාත්‍ර වූ නිවසේ ගේට්ටුව අසල ට අලුතින් එක් වී ඇති රතු කුරුසය සහිත පුවරුව කියවූ මම පැවසීමී.
“තාත්තා යාළුවෙක් එක්ක ඇවිල්ලා“
සුපුරුදු පරිදි අප එන පෙර මග බලාසිටි මව පැවසුවා ය.
“ඇයි ක්වාටර්ස් එක තෙමෙනවලු ද?“
“ඒක රෙපෙයාර් කරනවලු හදල ඉවරවෙනකන් තමයි මෙහෙ ඉන්නෙ“
“වෙන තැනක් හොයා ගන්න බැරිවෙලා ද  අපේ තාත්තා ගෙදර එක්කගෙන ඇවිල්ලා තියෙන්නෙ?“
“කට වහ ගන්නවා ඒ මනුස්සයට ඇහුනොත් හොද නෑනේ“
මවගේ දෙපා නැමද සිටගත් මම පහත් හඩින් පැවසූයේ නිවස තුලට දෑස් යවමිනි.
“ඇහුනොත් හොදයි යයි නෙ අකුල ගෙන යන්න.“
“ මොකද මේ? ඇහෙන්න ගෙදර නෑ. තාත්තත් එක්ක පංසල් ගියා“
මව පැවසූයේ තරමක් සැරෙනි.
“ පංසල් ගියා? එයා ද්‍රවිඩ බෞද්ධයෙක්ද?“
ඔහුගේ උපහාසයේ නිමක් නැත.
“පංසල් යන්න බෞද්ධයෙක් ම වෙන්න ඕනද? අනිත් එක ද්‍රවිඩ බෞද්ධයෝ ඉන්න බැරි ද?“
වෛද්‍යවරයා ගේ ආගමනය ට ඔහුගේ විරුද්ධත්වය මට නෙරුස්සුම් දෙන්නක් විය. පියා නවාතැන් දුන්නා නම් ඔහු හොද පුද්ගලයෙක් විය යුතුය. මපියා තෝරා බේරා මිනිසුන් ඇසුරු කරන්නෙකි. ඔහුට සිටින මිතුරන් අතලොස්ස ඔහු මෙන්ම ඉතා යහපත් පුද්ගලයෝ වෙති.
“ඇති කෑ ගැහුවා. ගිහිල්ලා ඇදුම් මාරු කරගෙන තේ බොන්න. අන්න මම වැලිතලප හැදුවා“
“ වැලිතලප කිව්වට අද මගේ කේන්තිය නිවෙන්නෙ නෑ. නිවාඩු කාලේ කලිසම් කොටයක් ඇදගෙන, සිංදුවක් කියාගෙන කෑ ගහගෙන නිදහසේ ඉන්නෙ කොහොමද මේ ඩිස්පෙන්සරියට පෝලිමේ ලෙඩ්ඩු එනකොට?“
“ළමයෝ! ඩිස්පෙන්සරිය ට ලෙඩ්ඩු එන්නේ හවස හතර හමාරේ ඉදන් හත හමාර වෙනකන් විතරයි නේ. පැය තුනයි. තව පැය විසි එකක් ම තියෙන්නෙ ඇතිවෙනකන් කෑ ගහන්න.“
“ හරි ඒපැය විසි එකම මම කෑ ගහනවා. කෝ වැලි තලප?“
“ කෑ ගහයි. පැය දොළහක්ම ගොරව ගොරවා නිදා ගත්ත ම පැය නවයක් තමයි කෑ ගහන්න වෙන්නේ. මේ... මට පාඩම් කරන්නත් තියෙනවා. ...... හොද ද?
“ ආ පුතා ලා දැන් ද ආවේ?..... අපි පංසල් ගියා. මේ අපේ ඉස්පිරිතාලෙ ට අළුතින් ආපු දොස්තර මහත්තයා. ඩොක්ටර් මුත්තයියා. යාපනේ කෙනෙක්. හොද බෞද්ධයෙක්.“
කාරුණික දෑස් ඇති උත්තුංග දේහධාරී ඒ කාලවර්ණ පුද්ගලයා, එදා මෙදා තුර වසර 3 කට අධික කාලයක් අප දෙදෙනා ට තවත් පියෙක් විය.
කිරි දරුවාගේ හැඩුම මගේ අතීත ස්මරණය බිද දැමීය.
“ ඔක්කොම හරි! දෙන්නම ගොඩ.“
මුව වැස්ම ගෙල දක්වා පහත් කරගත් වෛද්‍යවරයා සිනාමුසු මුහුණින් පැවසුවේය.
“චූටි මැනිකේ බලා ගත්තද? මේවා අද්දැකීමෙන් කරන වැඩ. පොතෙන් නෙවෙයි. ජීවිත දෙකම බේරුණා. අවිස්සාවේල්ලට transfer කලා නම් මගදි මැරෙනවා“
“ අනේ අංකල් දැන්වත් යමු.“
“පොඩ්ඩක් ඉන්න. මේ අම්මට stitches දමන්න තියෙනවා.“
සර්! සර්! ඉක්මනට හැංගෙන්න! උන් සර් ව හොයනවා. අපේ දෙමළ මුරකාරයා වත් මැරුවා!“ කලබලයෙන් සූතිකාගාරය ට කඩා වැදුණු හෙදිය ක් පැවසුවාය. වෛද්‍යවරයා නිහඩ ව සිය කාර්ය යේ යෙදෙයි.
 අවි අමෝරාගත් යකුන් මට මැවී පෙනෙයි.
දේශප්‍රෙමයෙ න් යකුන් වූ මිනිසුන් ඔවුන් ගේ දේපල විනාශ කරයි. ඔවුන් මරණ බයෙන් මර ලතෝනි දෙද්දි. ඇදගෙන ගොස් අමු අමුවේ පුළුස්සයි. ඔවුන් පණ බයේ පැන දුවද්දී පන්න පන්නා පහර දෙයි. අභය ඉල්ලා හඩා වැටෙද්දී සිත් පිත් නැත්තවුන් සේ පහර දෙයි. මෙසේ පීඩා විදීම ට ඔවුන් කර ඇති එකම වරද ද්‍රවිඩයන් වී ඉපදීමයි.
“ අනේ අංකල් හැංගෙන්න!“ මම කෑ ගැසීමී.
“ අනේ මිස් එයාව හංගන්න!“ මම හෙදියට පිංසෙන්ඩු වුනෙමි.
“පොඩ්ඩක් ඉන්න! පොඩ්ඩක් ඉන්න! ඔයාලට තේරෙන්නෙ නැද්ද? මේ අම්මගෙ stitches දමල ඉවර නෑ. ඇයි disturb කරන්නෙ?“ හෙදියත් මමත් ඔහු ඇද ගෙන යාමට දැරූ උත්සාහය වලකමින් ඔහු සිය කාර්යයේ දිගට ම නිරත වෙයි.
‘ඉන්න මම කවුරු හරි එක්ක ගෙන එන්නම් ඇදගෙන වත් යන්න“ පැවසූ හෙදිය පිටවූවා ය.
පිටත විශාල ඝෝෂාවක් ඇසේ. දෙවියනේ! බෝධිසත්වයෙ කු බදු මේ මිනිසා බිලි ගැනීමට මෘගයින් පැමිණ ඇත. සාත්තු සේවිකාව දුව ගොස් දොර අගුලු තද කලාය. ඔහු හිස නමාගෙන දයාවතී ට මැහුම් යොදයි.
“ අනේ අංකල්!“ මම ඔහු වෙත ගියෙමි.
“හරි සේරම ඉවරයි. අම්මා! ඔයා හරි වාසනාවන්තයි!“ මුව වැස්ම පහත් කල ඔහු සුපුරුදු සිනහමුසු මුහුණින් දයාවති සැනසු වේය.
“ කෝ!  මේ දෙමළා! වරෙන් එළියට!“  මැරයන්  පිටත සිට අණ කරයි. අයෙක් දොරට වැරෙන් පහර දෙයි.
“ පර දෙමළා! වර එළියට! “ ඔවුන් ගේ හඩ රළු ය.
“කඩපන් දොර!“ අයෙක් අණ කරයි.
වහා ක්‍රියාත්මක වූ සාත්තු සේවිකාව ත් මම ත්, වෛද්‍යවරයා සූතිකාගාර යේ ඇ යට ට යැවීමු.
“ ඇයි මම හැංගෙන්නේ? මම මිනිස්සු සුවපත් කරනවා. ඇයි මින්ස්සු මාව මරන්නේ?“ ඔහු සුපුරුදු ශාන්ත ස්වරයෙන් විමසයි.
තවදුරටත් ඔහුව නොපෙනෙන සේ රෙද්දක් එල්ලූ සාත්තුසේවිකාව නැගී සිටියා පමණි. මහත් හක් දෙමින් සූතිකාගාරයේ දොර කඩා වැටුණි.
“ කෝ දෙමළා?“ කැඩුණු දොර ත් සමගම ඇතුල් වූ කඩුවක් අමෝරාගත් මැරයා වෛද්‍යවරයා සොයයි.
“ඩොක්ටර් ගිහින් හුගක් වෙලා. ඩිස්පෙන්සරියෙ ඇති.“ සාත්තුසේවිකාව වහා පැවසුවාය.
“ඔය බොරු. මේ දැන් හිටියා. මගේ ගෑනිට ළමය හම්බුවුනේ දැන්. එතකොට හිටියා.“ 
මට දෙසවන් ඇදහිය නොහැකි විය. මිනිසකුගේ වටිනාකම නොදන්නා නොමිනුස්සු. ඔහුගේ බිරිදගේ ත් දරුවාගේ ත්  දිවි ගැලවූ වෛද්‍යවරයා!
“ හොයාපල්ලා!“ කඩුව අතැති මැරයා අණ දෙයි.. මුගුරු අතැති ඔවුන් සූතිකාගාරය දෙවනත් කරයි. මොවුන් මේ දගලන්නේ ජාත්‍යාලයෙන්ද?
“ඇ යට ඇති! වෙන හැංගෙන්න තැනක් නෑ. බලාපල්ලා ඇ යට!“ අයෙක් අණ දෙයි.
 මා දෙපා වෙව්ලයි. දෙවියනේ! ඔහු අදෘශ්‍යමාන කල හැකි නම්! සාත්තුසේවිකාව දැමූ රෙද්ද ඇද දැමූ අයෙක් ඇ යට ට එබෙයි.
“ ආ... මේ ඉන්නේ! හොර දෙමළා හැංගිලා! වර එළියට!“ ඔහු වීරයෙක් මෙන් කෑ ගසයි.
“අනේ එපා! ඩොක්ට(ර්)ව මරන්න එපා!“ මට කෑ ගැසිණි.
“පලයන් පැත්තක ට! දේශ ද්‍රෝහියෝ!! පර දෙමළු හංගනවා“ ඔහු මා පසෙක ට තල්ලු කලේ කෝපයෙන් ගුගුරමිනි.
“ ඇයි මේ! මෙතන මෙහෙම කෑ ගහන්න එපා! මේ අම්මට හොද නෑ. එයා ගොඩක් මහන්සි වෙලා ඉන්නේ. අපි යමු එළියට. “ වෛද්‍යවරයා තවත් රෝගියා ගැන සිතයි.
“චූටි මැනිකේ පරිස්සමින් ගෙදර යන්න.“ සාත්තු සේවිකාවට වාරුවූ මා දෙස බැලූ ඔහු පැවසුවේ මැරයන්ට මැදිව සූතිකාගාරයෙ න් එළියට යමිනි.
“වරෙන් යකෝ! අපිටත් ඕනේ උඹව එළියට ගන්න තමයි“ සිත්පිත් නැති මෘගයින් කෑ ගසයි.
මා සියොළග ම ගැහෙයි. මා හිස බමයි. මට පියෙක් වන් වූ ඔහු! රෝගීන් ට දෙවියෙක් වන් වූ ඔහු! දේශප්‍රේමීන් ට මැදිව මේ යන්නේ අවසන් ගමනද?
“ඇයි මට මේ විදිහට සලකන්නේ? මම දෙමළ තමයි එත් මගේ මේ අත් දෙකෙන් කොච්චර නම් සිංහල මිනිස්සුන් ගේ ජීවිත බේරලා ඇද්ද?“
දෑස නිලංකාර ව බිම වාඩි වී දෙදනෙහි හිස හොවාගත් මා හට මගෙන් ඈත්ව යන වෙද පියාගේ ශාන්ත හ යාන්තමින් ඇසිණි.

Saturday, October 23, 2010

සිතුවමක්

සිතුවම
කෝ සත්‍යා?

පංතිය සිසාරා බැලූ මම, කිසි දිනක හිස් නොවන ඉදිර පෙළ කෙලවරෙහි අසුන හිස්ව තිබෙනු දැක විමසීමී. දැරියන් එකිනෙකා ගෙ මුහුණු බලමින් ඉගි මරන්නට විය. අට වෙනි ශ්‍රේණියේ දැරියන්ගේ වයසත් අනුව ඔවුන්ගේ ඉගිය තේරුම් ගත් මම තවත් කිසිත් නොවිමසා පාඩමට පිවිසියෙමි.

සහජ කුසලතා රැසක් කරපින්නාගත්  සත්‍යා ගේ අඩුව මා හට වරිනවර දැනුනේ, පාඩම ඉදිරියට ගෙන යාමට වැදගත් ප්‍රශ්න අසමින්  කවදත් ඇය මා හට දෙන සහයෝගය නිසා විය හැක.
නවාතැනේ හුදකලා වූ හැන්දෑවේ නැවතත් සත්‍යා මා සිතට රිංගුවේ මීට සති දෙකකට පෙර ඇය මා අත තැබූ සුභ පැතුම් පතත් සමගිනි.

මුල් පිටුවේ කුරුළු ජොඩුවක් සිත්තම් කර ඇගේ කලාත්මක අකුරින් “සුභ මංගලම්“ යන්න ලියා තිබණේ මල් වරුසාවක් ද සමගය. ඇතුලත පිටුවේ මගේ රුව අපූරුවට සිත්තම් කර තිබුණු අතර ඒ මත වූ වදන් පෙළ ඇගේ ඇදීමේ මෙන්ම ලිවීමේ හැකියාවද පෙන්වන්නක් විය.

පළමු කාලච්ඡේදය අවසානයේ සිසුවියන් ඇමතූ මම. මගේ මංගල උත්සවය වෙනුවෙන් සති දෙකක් නිවාඩු ගන්නා බැවින්, මගේ කාලච්ඡේද වලදී නිශ්ශබ්දව දී ඇති පැවරුම් කරන ලෙසට උපදෙස් දුනිමි.

“ෂා.. හරිම ලස්සනයි. Very creative! කොයි වෙලාවෙද සත්‍යා මේක හැදුවේ? අද උදේනේ මම වෙඩින් එක ගැන කිව්වෙ.“

පාසල අවසානයේ මා පසුපස දුවවිත්, මා අත තැබූ සුබපැතුම් පත බැලූ මම ඇය අගයමින් පැවසුවෙමි.

“හැම පීරියඩ් එකකදිම ටික ටික කලා.“

දක්ෂ සිසුවියක් වන ඇය පවරන කාර්යය වහා නිම කරයි. හැම කාලච්ඡේදයකදීම පැතුම්පතේ කොටසක් හෝ කිරීමට ඇයට කාලය ඉතිරිවන්නට ඇත.එහෙත් සමහර ගුරුවරුන් සිය කාලච්ඡේදයේදි සිසුන් වෙනත් කාර්යයක නියලෙනු නුරුස්සයි.

“ඉතිහාසය පීරියඩ් එකේදිත්?“

කවුරුත් දන්නා පරිදි ඉතිහාසය උගන්වන විශ්‍රාම යාමට ආසන්න, ගවරම්මාන ගුරුතුමිය දැරියන්ගේ සුළු වරදකට වුව වහා කිපී දඩුවම් දෙයි.

“අපොයි නෑ මැඩම්“ දැරියගේ පිළිතුර විය.

අතීත ස්මරණයෙන් මිදුණු මම සුභ පැතම් පත පසෙකින් තබා මගේ කාර්යයේ නිරත වීමී.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------සතියක් ගත විය. එහෙත් සත්‍යා ගේ  අසුන හිස්ය.

“ පවිත්‍රා කේක් කෑල්ලක් කාලම දවස පටන් ගන්නකෝ?“

පළමු කාලච්ඡේදය නිදහස් එකක් වූ බැවින් ගුරු විවේකාගාරයට ගිය මා හට කේක් බන්දේසියක් දිගු කලේ සත්‍යා ගේ පංති බාර ගුරුතුමියයි.

“ ආ ! සත්‍යා ඇවිල්ලද?“ මට වහා සත්‍ය සිහිපත් විය.

“සත්‍යා................?  මේ සෙව්වන්දි ගෙ බර්ත්ඩේ එක කියලා ගෙනත් දුන්නේ. “

“ සත්‍යා ගියේ කෙක් දෙන්නෙත් නැතුවනේ“

“ඇයි ? සත්‍යා අස්වුනාද? මට කවුරුවත් කිව්වෙ නෑනේ. කොහාටද ගියේ? “ මම විමසිලිමත් වුනේ නොඉවසිල්ලෙනි.

“ කොහේ යන්නද? කොල්ලා එක්ක පැනල යන්නැති.“

“ මොන කොල්ලෙක්ද? පොඩි ළමයින්ට කතා හදන්න එපා නිර්මලා.“ මට මාව පාලනය කර ගත නොහැකිවිය.

“හරි හරි කේන්ති ගන්න එපා. ඔයා සිද්ධිය දන්නෙ නෑ නේ“

“මොකක්ද සිද්ධිය? මම හිතුවෙ ඒ ළමයා ස්කෝලෙ එන්නෙ නැත්තෙ attain වෙලා කියලා“

“ සත්‍යා පූසි වගේ හිටියට හරි බඩුවක් තමයි“ කේක් බදුන පසෙකින් තැබූ නිර්මලා ලොකු කතාවකට මුල පිරුවාය

“සත්‍යා ගෙ පොතක් ඇතුලෙ කොල්ලෙක්ගෙ පින්තූරයක් තිබිලා ගවරම්මාන මැඩම්ට අහුවෙලා“ මා වෙතට නැඹුරු වුන ඇය තරමක් සෙමෙන් පැවසුවාය.

“ඉවරයි“ මට ඉබේම කියවිණි.

“ ඉවරයි කියන්නෙ? ඔයා ඒක දැනගෙන ඒ ළමයට උදව් කලාද?“ නිර්මලා විමතියෙන් විමසුවාය.

“ පිස්සුද? මම කිව්වෙ මිසිස් ගවරම්මාන ට අහුවුනා නම් ළමයා ඉවරයි කියලා ආයෙ හොයන්නෙ බලන්නෙ නෑනේ පංතිය ඉස්සරහ ළමයගෙ ආත්මෙම කන්න ඇති“

“හොයන්න බලන්න දෙයක් නෑනෙ ඔක්කොම අහුවුනාට පස්සෙ“

“ පිංතූරයක් ළග තිබ්බ පලියට ඒ සත්‍යා ගෙ boy friend කියල කියන්නෙ කොහොමද?“ මට සත්‍යා නිදොස් යැයි සිතේ.

“සත්‍යා ගෙ අත් අකුරින් ඒ පිංතූරෙ ‘I love you’ කියල ලියලා තිබුණා. එයා  පිළි ගත්තා ඒක ඇන්දෙත් ලිව්වෙත් එයා කියලා. තව මොනවද?“

“ හරි සත්‍යා පිළිගත්තද. ඒ එයාගෙ boy friend කියලා?“

boy friend නෙවෙයි නම් වෙන කෙනෙක්ගෙ පින්තූරයක් ඇදලා I love you !  කියලා ලියයිද?“

“ දැන් ඉතින් සත්‍යා ඉස්කෝලෙන් අස් කරලද?“

“අස් කලේ නෑ අම්මා හරි තාත්තා හරි එක්ක එන්න කිව්වා. එදා ඉදන් කෙල්ල නෑ“

“ අම්මා තාත්තා කොයිනද ඒ ළමයට? අම්මා නෑ. තාත්තා රට. අත්තම්මා එක්ක ඉන්නෙ“

“ ඇත්තද? Class teacher වෙලා මමවත් දන්නෙ නෑ ඒ වගක්. ඔයා ඉතින් ළමයින්ගෙ හැමදේම හොයනවනෙ“

“ අපි හැමදේම හොයන්න ඕන තමයි................. කොහෙද දැන් ඒ පින්තූරෙ?“ නිර්මලාගෙ කේක් කෑල්ල කුණු බක්කියට දැමූ මම අසුනින් නැගිට්ටෙමි.

“අන්න ගවරම්මාන මැඩම් ළග. ඇයි මොකක්ද කරන්න හදන්නෙ? ඇගේ වදන් නොඇසූ කන්ව මම කාමරයෙන් පිටවීමී.

නිර්මලා කෙරෙහි මසිතෙහි පිලිපන්නේ පිළිකුලක් සහ කෝපයකි. ඇය පංති භාර ගුරුතුමිය ලෙසට මීට වඩා වගකීමෙන් මෙම ප්‍රශ්නය දෙස බැලිය යුතුව තිබිණි. සත්‍යා සංවේදී දැරියකි. මෙම ගැටළුවට ඇය කෙසේ මුහුණ දෙන්න ඇත්ද? ඇයට පෙම්වතෙක් සිටිය නොහැක. සංවේදී වුවත් ඇය බොළද නැත. පවුලේ වැඩිමලා ලෙසට ඇය වගකීමෙන් කටයුතු කරයි. බාල සොහොයුරෙකුගේ ගැටලුවකට විසදුමක් පතා ඇය මා සොයා ආ අයුරු සිහිපත් වේ. එම අවස්ථවේ දී ඇය ක්‍රියා කලේ ඔහු ගේ මව ලෙසිනි.

....................................................................................................................................................................
මේ school boy කෙනක් නෙවෙයිනේ?

පැන්සලින් සිතුවම් කර තිබූ එම සිත්තම බැලූ සැනින්ම මට කියවිණ.

“ ඔව් ඉස්කෝලෙ ළමයි මූණ පුරා රැවුල වවන්නෙ නෑනෙ. ඉස්කෝලෙ ළමයෙක් නොවුන පලියට මේ සත්‍යා ගේ පෙම්වතා නෙවෙයි කියන්න බෑනේ. ඔන්න මිස් පවිත්‍රා....සොරි මිසිස් මංචනායක සත්‍යාව සුද්ධ කරන්න විතරක් ලෑස්ති වෙන්න එපා. මේ කොල්ලා ඉස්කෝලෙ ළමයෙක් නොවුන එක වඩාත් භයානකයි. ලොකු මිනිහෙක් ගෑණු ළමයෙක් රවට්ටගන්නෙ මොකටද කියල මම ඔයාට කියල දෙන්න ඕන නෑනෙ. අපිට අනික් ළමයිනුත් හදාගන්න බැරිවෙනවා මේ වගේ ළමයි නිසා.“

ගවරම්මාන ගුරුතුමිය දිගින් දිගටම කියවයි.

“ ඉතින් මැඩම් මේ ගැන සොයා බැලුවද? පාසල් විනය පාලිකා හැටියට මැඩම්ට සොයා බලන්න විශේෂ අයිතියකුත් තියෙනවා නේ“

කෝපය පාලනය කරගත් මම වැඩිහිටි ගුරුවරියගෙන් ගරුසරුව විමසීමී.

“ කොහේ හොයල බලන්නද? ඊට පස්සෙ ඉදන් කෙල්ල ඉස්කෝලෙ එන්නෙ නෑනේ“

“ඒක නිසා තමයි සොයල බලන්න ඕන“ කටට ආ දෙය නොපවසා ගිලගත් මම සත්‍යා වෙනුවෙන් කල යුත්තේ කුමක් දැයි කල්පනා කරන්නට වීමී.

“ඔයාලා දැක්කද ඒ පිංතූරේ?“

සත්‍යා ගේ යෙහෙළියන් දෙදෙනෙක් කැදවූ මම විමර්ෂණය ඇරඹීමී.

“නෑ මැඩම් අපි දැක්කෙ නෑ. ගවරම්මාන මැඩම් සත්‍යාට බැනලා බැනලා ඒක අරන් ගියා“

“ඔයාලා සත්‍යා ගෙන් ඇහුවෙ නැද්ද?“

“ඇහුවා. මොනවත් කිව්වෙ නෑ. එයා දවසම අඩ අඩා හිටි‍යෙ. ඊට පස්සෙ පංතියට ආව මැඩම්ලා සර්ලා ත් එයාට බැන්නා“

“ මට ඇත්තම කියන්න. මේක එයාට කරන උදව්වක්. එයා ට යාළු පිරිමි ළමයෙක් හිටියද?“


“ නෑ මැඩම් අපිට නම් එහෙම දෙයක් ගැන කියල තිබුනෙ නෑ. අපිට නම් හිතා ගන්නවත් බෑ. එයා ඒවට කැමති නෑ.“

“ඔයාලා එයාගෙ ගෙදර ගිහින් බැලුවෙ නැද්ද?“

“අපිට අම්මලා යන්න දෙන්නෙ නෑ. ඒ සිද්ධිය දැනගත්තට පස්සෙ.“

“මට සත්‍යා ගෙ ලිපිනය දෙනවද?“

....................................................................................................................................................................
මම සත්‍යය සොයා සත්‍යා සොයා ගියෙමි.

“මේ සත්‍යා ගෙ අත්තම්මා වෙන්නැති. මම සත්‍යා ගෙ ඉස්කෝලෙ මැඩම් කෙනෙක්. සත්‍යා ඉස්කෝලෙ ආවෙ නැත්තෙ ඇයි කියල බලන්න ආවේ.“

දොර සීනු හඩට ප්‍රතිචාර ලෙස ගෙතුලින් මතුවූ මැදිවියේ කාන්තාවට පැවසීමී.

“ අනේ එන්න මැඩම්. දුවට උන හැදිලා. දැන් සතියකටත් වැඩියි.  බහිනවා නගිනවා. මම ඉස්කෝලෙට ඇවිත් කියන්නයි හිටියේ.“

“වාඩිවෙන්නකෝ මැඩම්. මම එක්ක එන්නම්.“

“එපා! මම එන්නම්“ මම ඇය පසුපස ගියෙමි.

“මෙන්න පුතේ ඔයා බලන්න ඉස්කෝලෙ මැඩම් කෙනෙක් ඇවිල්ලා!“

යහනේ වැතිර හුන් සක්‍යා මා දුටු විගස කොට්ටයේ මුහුණ හොවා ගත්තාය.

ඇය අසළින් අසුන් ගත් මා ඇගේ හිස පිරිමදින්නට වීමී. සැලෙන දෙවුරෙන් ඇය හඩන බව වටහාගත්තෙන්, ඇයට හඩන්නට ඉඩදී ඇගේ කුඩා කාමරය සිසාරා බලන්නට වීමී. බිත්තිය වසා ඇති ඇගේ විවිධාකාර සිතුවම් නැරඹූ මගේ දෑස, මේසය මත සිටුවා තිබූ සුවිශේෂි සිතුවමක් මත නැවතුණි. දෙපසින් කුඩා මල් බදුන්  දෙකක් තබා ඇය එම සිතුවමට හරසර දක්වා තිබුණි.පැන්සල් තුඩින් සිත්තම් කර තිබූ සිතුවමේ පහළින් ‘I love you’ යන්න ලියා තිබුණි.

“ ඔව් ඉස්කෝලෙ ළමයි මූණ පුරා රැවුල වවන්නෙ නෑනෙ. ඉස්කෝලෙ ළමයෙක් නොවුන පලියට මේ සත්‍යා ගේ පෙම්වතා නෙවෙයි කියන්න බෑනේ. ඔන්න මිස් පවිත්‍රා....සොරි මිසිස් මංචනායක සත්‍යාව සුද්ධ කරන්න විතරක් ලෑස්ති වෙන්න එපා. මේ කොල්ලා ඉස්කෝලෙ ළමයෙක් නොවුන එක වඩාත් භයානකයි. ලොකු මිනිහෙක් ගෑණු ළමයෙක් රවට්ටගන්නෙ මොකටද කියල මම ඔයාට කියල දෙන්න ඕන නෑනෙ. අපිට අනික් ළමයිනුත් හදාගන්න බැරිවෙනවා මේ වගේ ළමයි නිසා.“

පාසල් විනය පාලිකා, ගවරම්මාන ගුරුතුමියගේ හඩ මගේ දෙසවන් නින්නාද වන්නට විය.

“මේ මගේ පුතා, දූ ගෙ තාත්තා. දුවමයි මේ චිත්‍ර අදින්නෙ.“

මගේ දෑස ලැගුම් ගත් තැන හදුනාගත් සත්‍යා ගේ මිත්තණිය,  එම සුවිශේෂි සිතුවම ගැන පැහැදිලි කලාය.
මගේ දෙපා සිට හිස දක්වාත් හිස සිට දෙපා දක්වාත් දැවෙන්නට විය. අහිංසක දැරියට අවිචාරි වැඩිහිටියන් අතින් බරපතල වරදක් සිදුවී ඇත. වහා නිවැරදි කල යුතු බරපතල වරදක් සිදු වී ඇත.